کاغذهای درونم تمام شده اند
بس که می نویسم و به آخر نمی رسد،
قصّه ی این دلتنگی
مچاله ام می کند نبودنت..
ه
بس که می نویسم و به آخر نمی رسد،
قصّه ی این دلتنگی
مچاله ام می کند نبودنت..
ه
دلتنگی های میترا در آلمان
دلم گرفته است
دلتنگی های میترا در آلمان
دلم گرفته است
شاید هم حقمه
قرار رفتن نذاشته بودی.پیغام داده بودی بعد این همه سالها دوری بیا همو ببینیم.پس چی شد؟پشیمون شدی رفتی سفر بیبرگشت.رسمش این نبود ها.خواستی به تلافی رفتن من تو هم تلافی کنی؟باشه قبول.اما حالا تو این برزخ و غریبی من از کجا بیارمت؟روی زمین بودی دستم از تو کوتاه بود حالا که ۲۴ ساعت به زمین سپردنت.وای من چه بیچارهام که تا زندهام باید این دردرو تنهای به دوش بکشم.شاید هم حقمه به جرم روزهای که عذاب کشیدی و من دور بودمو ندیدم
از کدام جهت رفته ای
دردی در من تنوره می کشد
از درون افروخته ام..
جهان بی تو آتشگاهی ست
ابراهیمی بایدش
که آید به اعجاز،
تبدیل کند به گلستانش..
ایجاز این سُرایش
به گمانِ من
تنها و تنها
ژولیدگی واژه هاست
در زهدانِ خیالِ من
آخر بگو
از کدام جهت رفته ای که مدام
از چهار سو مبعوث می شوی
به سوزاندنم..
____________________________
از درون افروخته ام..
جهان بی تو آتشگاهی ست
ابراهیمی بایدش
که آید به اعجاز،
تبدیل کند به گلستانش..
ایجاز این سُرایش
به گمانِ من
تنها و تنها
ژولیدگی واژه هاست
در زهدانِ خیالِ من
آخر بگو
از کدام جهت رفته ای که مدام
از چهار سو مبعوث می شوی
به سوزاندنم..
____________________________
یک دل سیر
یک وقتهایی هم هست،
که دلمان بدجوری تنگ است وُ
همانی را که می خواهیم
دَمِ دست مان نیست
تا یک دل سیر
تماشایش کنیم..!
______________________________
ده
که دلمان بدجوری تنگ است وُ
همانی را که می خواهیم
دَمِ دست مان نیست
تا یک دل سیر
تماشایش کنیم..!
______________________________
ده
باقیِ مسیر را گریستم
آخ که چه دلم پری داشتم اینقد که از کنار چشم هام سرازیر بود.نشستم کنار پنجره دیگه از کنترل خارج شدم صدای گریهام تو اتوبوس بلند بود.دستی به شونم خورد مرد مسنی با صدای غمگین گفت معلومه غمت سنگینه، واست صبر و تحمل آرزو میکنم. کاش این درد به آسونی همین کلمات بود
باقیِ مسیر را گریستم
باقیِ مسیر را گریستم
او مرده...
و آنانکه خیره در من مینگریستند
خبر را
کمی پیش از من شنیده بودند
و حالا به جستن جای خالی او
نگاهشان
داشت صورتم را شخم میزد
او
مرده بود
و داشتند قبرش را
توی صورت من میکندند.
خبر را
کمی پیش از من شنیده بودند
و حالا به جستن جای خالی او
نگاهشان
داشت صورتم را شخم میزد
او
مرده بود
و داشتند قبرش را
توی صورت من میکندند.
بهانه
بهانه ای می خواستم
تا یادم بیاید برای دلتنگ بودن
چه استعدادِ غم انگیزی دارم
بهانه ای،
تا شعر تازه ای بنویسم
و بدانم برای زمستانِ امسال هم چیزی دارم.
تا یادم بیاید برای دلتنگ بودن
چه استعدادِ غم انگیزی دارم
بهانه ای،
تا شعر تازه ای بنویسم
و بدانم برای زمستانِ امسال هم چیزی دارم.
و برای اولین بار می فهمم
یک روز
پیراهنم رفته رفته رنگ می بازد و
سفید می شود
روزی که انتظار دست های تو را
برای آخرین بار آه می کشم
و برای اولین بار می فهمم
دستی که آخرین دکمه ها را باز می کند
می تواند
به بستنِ چشم ها آمده باشد.
ه
پیراهنم رفته رفته رنگ می بازد و
سفید می شود
روزی که انتظار دست های تو را
برای آخرین بار آه می کشم
و برای اولین بار می فهمم
دستی که آخرین دکمه ها را باز می کند
می تواند
به بستنِ چشم ها آمده باشد.
ه
" به من تسلیت بگویید
اول
روی چشم هایت خاک می ریزم
بعد روی دست هایت
بعد نگاهت را و نوازش هایت را فراموش می کنم و
سیاه می پوشم و
چند هفته به ابروهایم دست نمی زنم و
باور می کنم مرده ای.
گوش کن!
از سینه ام صدای تشییع جنازه می آید،
که به عزّت و شَرَفِ لا اله الّا کیست؟
کسی که مرگ عزیزانِ خویشتن را زیست
و بعد هم،
خبرِ مرگ دادن آسان نیست
آسان نیست،
توضیح اینکه چگونه تابوتت را
از کوچه های خلوت رگ هایم عبور داده ام
و چگونه از های های گریه های شب های بی تو بلندتر ست
سکوتی که بعد از تو کم مانده دیوانه ام کند.
چیزی بگو!
حرفی روی زخمم بپاش!
من
گورستانی سرگردانم،
که هر روز گوری در من
مثل زخمی تازه دهان باز می
مات از این واقعه
ای مسافر ، چو ز کوچ تو خبر دار شدم
مات از این واقعه چون صورت دیوار شدم
من که چون نقطه به هر حادثه ثابت بودم
اینک از هجر تو سر گشته چو پرگار شدم .
این مسافر
چو رخت خویش بر بستم از این خاک
همه گفتند با ما آشنا بود
ولیکن کس ندانست این مسافر
چه گفت و با که گفت و از کجا بود ...
...
همه گفتند با ما آشنا بود
ولیکن کس ندانست این مسافر
چه گفت و با که گفت و از کجا بود ...
...
