جهنمی که من میروم
شعله ای برای
آتش زدن خیالت ندارد
جهنمی که من میروم
حتی آنقدر گرم نیست
که یخ خاطراتت را آب کند
جهنمی که من میروم
فقط جهنم است....
از توبگو، جز من، کس دیگر نمی فهمد
به نجوایی صدایم کن
بدان آغوش من باز است
برای درک آغوشم
شروع کن
یک قدم با تو
غرورم اجازه نمی دهد بیفتم از پا
تبرهایی که در ریشه ام گیر کرده اند
با تعبجب نگاهم می کنند و می گویند : این درخت مگر چند ساله است!
چه مسخره است سوال امتحان که میگوید
لطفا جای خالی را پر کنید
من اگر می توانستم
جای خالی تو را پر میکردم ...!
حالا دیگر نه از حادثه خبری هست
و نه از اعجاز چشم های آشنا !
از دلتنگی که بگذریم ، " تنهـــــایی"
تنها اتفاق این روزهای من است ....
خوشه چینم ،خوشه لعلت اگر می بخشییم
در نمــازت ، گــوشه لعلت اگـر می بخشییم
راه حـــق می پویــم و جــرمـم ثـناست
در طوافم ،کعبه لعلت اگر می بخشییم
گاه و بی گاه صراط حق بسی گم می کنم
بـــاده نوشم ،جرعه لعلت اگر می بخشییم
می توان عمری نشستن در نماز کوی دوست
جعفر طیار بودن ، قبله لعلت اگر می بخشییم
شاه رندانم نه پیر مسلک بیگانه دوست
من خدایم ،خانه لعلت اگر می بخشییم
کـافرم کردی و اندازی مرا بر روی خاک
سرفرازم،سایه لعلت اگر می بخشییم
بـال من کـوته، صدایم را ز من بگرفته ای
مرغ عشقم،لانه لعلت اگر می بخشییم
نـذر لعلت بایدم دادن تو را جان و تـنـم
درد جان و ناله لعلت اگر می بخشییم
آن هــما سر زد همه میخانه ها تا کوی تو
مست مستم باده لعلت اگر می بخشییممن تصور ِ بیهِجای عشقم.. میتوانی معنیام کنی؟
فقط یک گام
تا هجرت من از من ،
_ زمان ایستاد
از میان انگشتانم لغزیدی
آن ِمن شدی
نمی دانم ،پیامبر نگاهت بود
یا ساحری کلامت
هرچه بودی یا نبودی
ناگاه آن ِ من شدی!
مردمی سنگ به دست دنبالم
نیست جایی،مکانی امن پیدا
که در آنجا نفسی تازه کنم
در میان قهقه های جمعی مست
همه جا میدوم سنگی هست
که زدست کودک عقل به آزار
می زنند بر سر و جانم که باز آی
در میان این همه خیل
که به تفریح شدند جلادم
کاش تو هم باشی و سنگی بزنی
که سالها در طلبت
تن پوشی زجنون بر تن
در شهرتان آواره ترینم....
بآز یَقـه اَم رآ چَسبـیده ای .. که بَـرآیــَت شـِعـر بـِگـویـَم "مَـعشـوق" ...! ... شِـعـر "تـویـی"... .. ایـنـهـآ هَمَـش بَــهــآنـه اَنـد ...!!!